coffee prince လို႔ေခၚပါတယ္။ ကိုရီးယားလိုေတာ့ အေနာ္တို႔လည္း မသိဘူးေပါ့ေနာ္။ မလားလို သိခ်င္ရင္ေတာ့ ေရွာင္က်ဴး ကို ေမးလို႔ရပါတယ္။ ဒီဇာတ္ကား ကို စၿပီး ၾကည့္ဖို႔ေျပာတာ peeves ေပါ့ေနာ္။ (ဘယ္ေကာင္ျငင္းခ်င္လဲ။ ဘယ္ ေရွာင္က်ဴးမွ လူမထင္ဘူးကြ) အဲဒီတုန္းကေတာ့ တခ်ိဳ ႔လူသားေတြက ကိုရီးယားကား မၾကည့္တာ ဘယ္ေလာက္ၾကာၿပီ ပ်င္းေသးတယ္ ဘာညာေပါ့ေနာ္။ အခုေတာ့လည္း episode အသစ္တင္တို္င္း အရင္ဆံုး ၾကည့္ၾကတယ္ေပါ့ေနာ္။
မင္းသားက “She’s on duty” ထဲကပါ။ မင္းသမီးကေတာ့ “princess hours” ထဲက မင္းသမီးပါ။ ကိုရီးယားကားေတြ ထံုးစံအတို္င္း ေနာက္ဘယ္သူမပါမျဖစ္ပါမလဲ ကေလးတို႔ …….
…………
…………
ဗီလိန္မ ဆိုရင္ မွန္ပါတယ္္။ အရမ္းမုန္းစရာေတာ့မေကာင္းပါဘူး။ ေယာကၤ်ားႏွစ္ေယာက္ကို တခ်ိန္တည္းမွာ အီစီကလီထုတာေလးေလာက္ပါပဲ။ မင္းသမီးက ဆံပင္အတိုေလးနဲ႔ပါ။ ေကာင္ေလးနဲ႔တူပါတယ္။ ဟိုေကာင္ေလးကို ေျပာတာမဟုတ္ဘူးေနာ္။ ရင္ခုန္သြားမွာ စိုးလို႔။
ဇာတ္လမ္းအက်ဥ္း (ၾကည့္ၿပီးသေလာက္)ကေတာ မင္းသမီးက ဘ၀သမားပါ။ အလုပ္တအားလုပ္ပါတယ္။ အေဖမရွိေတာ့ပါဘူး။ အေမက ဇာတ္လမ္းအစမွာ စိန္လက္စြပ္တစ္ကြင္း ေပ်ာက္သြားပါတယ္။ မင္းသမီးက အဲဒီလက္စြပ္ကို ျပန္ေလ်ာ္ေပးဖို႔ ပိုက္ဆံရွာေနပါတယ္။ မင္းသားကေတာ့ ႏိုင္ဂ်ံဂါးက ျပန္လာတာပါ။ ဘီးဂ်ိနပ္နဲ႔ ေက်ာင္းၿပီးထားတာေပါ့ေနာ္။ သူက အလုပ္မလုပ္ခ်င္ပါဘူး။ ဒါေပမဲ့ သူ႔ဘြားေတာ္က ေကာ္ဖီဆိုင္ အတင္းဖြင့္ခိုင္းပါတယ္။ မင္းသားကလည္း မင္းသမီးကို ေကာင္ေလးလို႔ထင္ေနတာပါ။ ေနာက္ေတာ့သူတို႔ရယ္ တျခားသူငယ္ခ်င္းေတြရယ္ေပါင္းၿပီး ဆိုင္ဖြင့္ၾကပါတယ္။ အခုထက္ထိေတာ့ သူတို႔ မႀကိဳက္ၾကေသးပါဘူး။ မင္းသားက ဗီလိန္မကို ႀကိဳက္ေနပါတယ္။ သူတိို႔ကိုရီးယားမွာေတာင္ ျပတာ တစ္၀က္မေရာက္ေသးပါဘူး။ episode 16 ခုရွိပါတယ္။ အခု ၅ အထိ ၾကည့္ၿပီးပါၿပီ။ ပိုသိခ်င္ရင္ေတာ့ ဒီ လင့္ခ္ ေလးမွာ သြားၾကည့္လို႔ရပါတယ္။
http://www.coffee-prince.com/
peeves က ငိုရတဲ့ကားေတြ မၾကည့္ပါဘူး။ သူမ်ားေတြ one liter of tears လုပ္ေနတဲ့ အခ်ိ္န္မွာ peeves က little man ကိုေနာက္တစ္ေခါက္ျပန္ၾကည့္ပါတယ္။ ဘာလို႔ သူမ်ားငိုတာသြားၾကည့္မွာလဲ။ ကိုယ့္ဟာကိုယ္ေတာင္ ငိုစရာေတြမ်ားလြန္းလို႔။ gpa ေတြဆို ျပန္ေတြးၾကည့္လိုက္တာနဲ႔တင္ မ်ည္ရည္၀ဲသြားမယ္။ ဒါမွမဟုတ္ ဒီတစ္ပတ္ ကိိုယ့္အလွည့္ သန္႔ရွင္းေရးလို႔သတိရလိုက္။ မ၀ဲေသးဘူးလား။ ရတယ္။ ဘဏ္အေကာင့္ လက္က်န္ကို ျပန္စဥ္းစားလိုက္။ ပေရာဂ်က္ ဒတ္လိုင္းကေရာ။ ကိုယ့္ ျခစ္ရာ က လံုး၀ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္မရွိတာကို ငိုလည္းရတာပဲ။ ကီလို ငါးဆယ္ေက်ာ္ေနတာကို ရင္နာၿပီး မုန္႔စားရင္း ငိုလည္းရတယ္။ အတိတ္ေတြ၊ လက္ရွိအေျခအေနေတြအတြက္ ငိုၿပီးရင္ အနာဂတ္ကိုေတာင္ ႀကိဳေတြးၿပီးငိုလို႔ရေသးတယ္။ အလုပ္မွရပါ့မလား။ ပီအာေရာ။ ယူနီဆက္တက္ရင္ေရာ၊ အလုပ္လုပ္ရင္ မနက္အေစာႀကီးထရမွာ။
အား ………….
peeves ဆို ဒီ စာသားေတြေရးအၿပီးမွာ မနည္းမငိုေအာင္ စိတ္ထိန္းလုိက္ရပါတယ္။ အဟင့္၀ါး၀ါး ။ ဒါေတာင္ စားစရာမရွိဘဲ ေက်ာ္ၿဖတ္ရတဲ့ ေန႔ည ေတြအေၾကာင္းမပါေသးဘူး။ စီကာ စင္ကာ ပူရတဲ့ ေနရာကို လာမိၿပီကိုး ဘယ္တတ္ႏိုင္ပါ့မလဲ။ အဓိကေျပာခ်င္တာကေတာ့ ဟာသကားေတြပဲ ၾကည့္ပါလို႔…
တစ္လက္စတည္း recommend ေပးရရင္
My Girl (the OST is damn cool as well)
My Lovely Sam Soon
Hello Miss!
Full House
She’s on Duty
Hello My Teacher
Goong
ဒီ ဇာတ္ကားေတြမွာ အာမခံ ႏိုင္တာကေတာ့ ဘယ္သူမွ ေသြးကင္ဆာနဲ႔ မေသပါဘူးလို႔။ Happy Ending ေတြပါလို႔။ ေရးသာေရးရတာပါ။ ဒီ ဘေလာ့ဂ္ရဲ ႔ ပံုမွန္စာဖတ္သူေတြ ၿဖစ္တဲ့ ဂ်ီးေတြက ကိုရီးယား ဒရာမာ ဂရိတ္ေပးရင္ AD+ ရေလာက္တဲ့အထိကို ကၽြမ္းက်င္သူေတြပါ။ ဒီ ပိုစ့္ကို ခ်စ္တီးရဲ ႔ မွာတမ္းကို မလုပ္ဘဲ အာခံၿပီးေရးတာပါ။ ကိကိ





